De dinsdagmorgen begint, zoals gebruikelijk, met Elise naar school brengen.
Natuurlijk is de camera mee want er vallen witte voornamelijk uit bevroren water bestaande deeltjes uit de lucht, volgens Rover gaat het om sneeuw. En daar hebben de treinen last van!
"Een paar centimeter doodgewone sneeuw bij dooiend weer mag nooit de oorzaak zijn van het totaal van slag raken van de railinfrastructuur. De wisselverwarmingen, die dienen om vastvriezen van de bewegende onderdelen van wissels te voorkomen, hadden gewoon hun werk moeten doen." Rover stelt dat ze te horen kreeg van Prorail dat de wisselverwarmingen niet waren aangeslagen omdat "een verkeerd type sneeuw" was gevallen.
"Ik heb geen verstand van sneeuw", zegt Rikus Spithorst van Rover. "Maar mijn boerenverstand zegt me dat als iets koud is, en wit, en het komt in vlokken uit de lucht vallen: dan is het dus sneeuw. Dan kan het niet zo zijn dat dat niet wordt opgemerkt en dat daardoor de wisselverwarmingen niet aan worden gezet en de boel vastvriest. (Bron: nu.nl)
Natuurlijk is dit een beetje kort door de bocht van Rover. Het kan natuurlijk ook om fall-out gaan (dan zou er eigenlijk ook een aanval met een kernwapen moeten hebben plaatsgevonden), het kan om hagel gaan, hoewel er dan niet echt sprake is van vlokken, natuurlijk kan het ook gaan om papiersnippers (confetti) of zelfs om vliegtuigen, 
hoewel die natuurlijk niet geheel wit zijn en er ook niet direct uitzien als vlokken en dat vliegtuigen natuurlijk ook niet veelvuldig uit de lucht vallen en als dat dan al (opzettelijk) gebeurd, ze niet regelmatig op wissels plachten te vallen, maar op flatgebouwen. (Foto hieronder: langs de Provinciale weg).
En dan zou Prorail terecht de wisselverwarmingen niet hebben aangezet! Maar zeer waarschijnlijk had Rover gelijk en ging het wel om sneeuw, en dus heb ik er foto's van gemaakt. Buuv An vroeg bij het stukje over de eerste ronde met de Bianchi of ik ook 'actie'-foto's wilde plaatsen. Van mij TIJDENS het fietsen! (Foto hieronder: de Dorpsstraat)
Wel, u vraagt, wij draaien! De kenner zal direct opmerken dat het hier NIET de Bianchi betreft maar een bruine Batavus Bato uit 1983, 3 versnellingen Sturmey Archer en trommelremmen.
Ja, dat had je vroeger, net als ms-dos, wordperfect, lotus123, platenspelers, videorecorders (video2000, betamax, vhs en voorloper VCR). En vroeger was alles beter, dus doet de Batavus uit 1983 het nog uitstekend. (Foto hieronder: ik ben inmiddels rechtsaf gegaan).
Maar niet onbelangrijk, de witte Bianchi in de witte sneeuw had niet echt kleurrijke plaatjes opgeleverd! (Hieronder: Kelk in de sneeuw)
En dat is hachelijk! (Foto's met de compact, dus ietwat onscherp)
Dat vraagt dus om een deel 2! 
Natuurlijk geef ik al tips voor reacties: die Anastasia lijkt Heintje Davids wel of ik zag die Anastasia vorige week nog lopen, gearmd met Elvis (Presley). 
Goed, Lisanne liet dit blog zien aan haar juf Liesbeth die vervolgend gelijk Riagg, GGZ en andere hulpverleners heeft ingeschakeld om het arme kind (ik bedoel hier natuurlijk Lisanne en niet Anastasia!) psychisch te ondersteunen. 
Het is dat ik eigenlijk niet veel foto's heb kunnen maken in het theater, het was er gewoon te donker, het blijft dus bij 2 delen. En dat is voor de verandering eens NIET hachelijk, maar juist een heel plezierige mededeling voor jullie!! 
Hoewel het doen van plezierige mededelingen op dit weblog natuurlijk wel weer hachelijk is. (foto's: door bewegingsonscherpte helaas behoorlijk flut!)
Iedereen kent natuurlijk het verhaal over Anastasia, de dochter van de tsaar Nicolaas die niet vermoord zou zijn in 1918 en die een aantal jaar later weer opdook. 
Althans, iemand die zei Anastasia te zijn. En details wist die alleen Anastasia of een zeer goed ingelicht iemand zou weten. 
Uiteindelijk heeft DNA onderzoek een paar jaar geleden uitgewezen dat deze persoon niet daadwerkelijk Anastasia was.
De hoofdrol (Anastasia, hieronder) werd vertolkt door een 14 jarig talent, Marit. 
Met de voorstelling van vanavond kwam een eind aan wekenlang extra naar dansles op zaterdagmorgen en zondagmorgen voor Lisanne. 
Dat wordt morgen uitslapen!
Nee, de laatste vrijdag van de maand gaan we altijd bij de plaatselijke bakker op het Bos en Lommer plein een broodje doner eten, en dan genieten we van de gevarieerde Nederlandse keuken! 
Stel je toch eens voor, nooit meer een broodje doner kunnen eten. Of Grieks, Surinaams, Chinees (of erger: Kantonees), Amerikaans (McDonalds). Nee! Filmpjes maken is tot daar aan toe, maar er zijn grenzen. De doner dus. Heerlijk mals rundvlees in een vers broodje zo uit de oven, beetje sla, tomaat en ui erbij, een scheutje knoflooksaus en wat sambal. 
Jullie zullen het helaas moeten doen met de foto's van een stoomlok, die ik woensdag vergeten was mee te nemen naar neef Erik, zodat de helling nog steeds een vraagteken blijft. Gisteravond ging de race bij de racebaanclub (MTRC) voorbeeldig, alleen Joop met een hele snelle geelrode LMP wist me voor te blijven. 
Wel heb ik verteld dat dit mijn laatste seizoen is en dat ik volgend jaar een fotocursus ga volgen om betere Ernst en Bobbie foto's te leveren, of betere foto's van een broodje doner. Een beproeving!
En met dat licht gedeukte autootje van Lilian? Kan ik nog een vervolg plaatsen nu het winnen van een bloglintje misschien verwachtingen wekt? 
Of had ik eigenlijk moeten stoppen op het hoogtepunt, aangenomen dat het krijgen van een lintje een hoogtepunt is en niet een dieptepunt. Vandaag gingen we dus chocoladepaaseieren zoeken bij Lilian, in haar nieuwe huisje, in H. 
Sneeuwbuien op de heenreis (en dus geen vuil of roest op de lens), sneeuw, regen en hagel tijdens het bezoek en sneeuw, hagel en regen op de terugreis. 
Dolle boel dus. Hoewel er misschien een pietsje teveel groen in het broodje worst verwerkt is...(zie foto hieronder). 
Lilian heeft een autootje gekregen van de plaatselijke dealer, de school en de gemeente, waarmee ik een klein stukje ben gaan rijden, maar dat lezen jullie hier morgen.Tussendoor was het zonnig en hebben we zelfs de plaatselijke kinderboerderij bezocht, 
vooral of eigenlijk uitsluitend om een aantal foto's voor de frank-103weblogbezoekers te kunnen maken. 
Ja, je moet er iets voor over hebben! 
Alleen als de lucht dan weer iets donker wordt dan gaan we snel huiswaarts! De koudste paas sinds 40 jaar na de warmste winter sinds 200 jaar. 
Het is niet hachelijk, het is belachelijk!
Een verhaaltje dat inmiddels is verwijderd, ik kan er dus geen link naar plaatsen. Ik kan misschien wel kort herhalen waarover het ging. Het was in de lijn van dat we bewust voor kinderen hadden gekozen zodat je dan een goed excuus hebt om een K3-dekbedovertrek te kopen zodat je toch met de dames in bed kan liggen, of om kaartjes van de Ernst en Bobbie show te kopen. 
Het K3-dekbedovertrek en die van Nienke van Het huis Anubis zijn door de kinderen ingepikt zodat ik het nog steeds met een bloemetjesmotief moet doen, maar Ernst en Bobbie, daar gaan we naar toe! Tot zover de herhaling, nu het verhaal van vandaag: 
John had zich goed voorbereid, als oordopjes het geluid van een A1GP auto tegen kunnen houden, dan lukt dat ook wel met het geluid van Ernst en Bobbie. 
De weersomstandigheden vandaag waren 'winters' te noemen, en dus gingen we de 2 kilometer naar de sporthal met de auto (van John, want die heeft een handige tankkaart). 
Dan een kort moment in de rij voordat we binnen zijn. Rond 14.00 begint de show en om 14.00.01 begint het eerste deuntje. 
Alle beroemde hits van Ernst en Bobbie komen voorbij, zoals de meezinger 'Je bent een soepkip', 'electriciteit' en natuurlijk ook de knaller 'mijn konijn'. 
Als begeleider en uitdeler van drank en voedsel is er voor mij natuurlijk ook ruimte om het plafond te bestuderen 
en na de show is er ruimte om een handtekening te halen van Bobbie. 
Ook de dame op leeftijd heeft alle werkjes van Ernst en Bobbie in de kast staan (geestelijke aftakeling is iets afschuwelijks!) en wij scoren nog een boekwerkje 'Koken met Ernst en Bobbie', iets wat door Bobbie erg gewaardeerd wordt! (Zie foto hieronder, voor Renésmurf heeft het jongetje linksonder speciaal een smurf meegebracht!!)
Geheel voldaan stappen we om 16.30 weer in de auto om de thuisreis aan te vangen, het was weer top! Het is dat ik geen lintjes verstrek, maar Ernst en Bobbie hadden er zomaar een gekregen. Hachelijk!