(Hieronder voor Ad een foto van de werktrein van Leonhard Weiss van neef Erik)
Ik ga dan natuurlijk geen opmerkingen maken over zijn kookkunsten, over het wel of niet in de boerenkool verwerken van spekjes, of waarom hij niet in de garage werkt (ik bedoel hier niet de plaatselijke Opel dealer, maar die vreetschuur van Joop Braaknek!). (Foto onder: 141, 140, 110 en 141)
Erg grof kan ik het hier natuurlijk niet maken, anders krijgt neef Richard deze week geen koffie meer op zijn werk, (voor koffie zie foto bovenaan dit bericht) en dat zou hachelijk kunnen zijn! Je begrijpt het al, ik ben gisteravond naar neef Erik geweest om aan de spoorbaan te werken. (Dat had ik natuurlijk ook al in de kop van dit bericht gezet, maar goed, het is al laat, ik herhaal het dus maar even).
Ik heb de oudste spijkerbroek (met ventilatiegaten) uit de kast aangedaan, want de spoorkamer wordt niet frequent schoongemaakt. Herman Finkers zou zeggen: je kan er van de vloer eten, zoveel ligt er. Maar ik maak nu geen opmerkingen over de smaak van de zooi op de vloer van de spoorkamer en de kookkunsten van Wim, dat zou penibel kunnen zijn voor neef Richard! (foto hieronder: vooraan een beige blauwe 141, een blauwe 110 en achteraan een beige blauwe 140).
De ventilatiegaten in mijn broek zijn natuurlijk regelmatig gebruikt, want de mihoen met kip van het avondeten was een ware aanslag op mijn maag. En niet geheel toevallig beschik ik ook nog over een foto van een worteltjeswagon....
Goed, de gewenste helling op de spoorbaan is uitgetest, het aantal benodigde stootblokken is geïnventariseerd 
en we hebben deskundig vastgesteld dat het aantal rechter wissels uitbreiding behoeft. Omdat sommige lokomotiefjes uitgerust lijken te zijn met een Opel diesel hebben we soms kortsluiting op de baan, 
of is het gewoon de rommelige rijstijl van neef Erik? 
Dit laatste ga ik natuurlijk niet suggereren, anders kan ik volgende week niet meerijden naar de treinenbeurs Rail in Houten! Of erger, moet ik de zelfgemaakte koekjes van Wim de kok proeven. Critical! 
Foto hierboven van de fiets van neef Richard om dit bericht een sportief kantje te geven. De bandjes van de fiets zijn nu nog niet bewerkt met een vleesmes door de kok Wim, die hier echt niet genoemd wil worden.
Wat een gezwets allemaal! Hachelijk!
Aangezien vorige week de Ninco Honda NSX kansloos verloor van de Mosler van Joop had ik mijn Mosler ook geprepareerd. Maar het inrijden, inregelen van de auto ging niet geweldig. Vlak voor de wedstrijd besloten een paar tegenstanders toch te gaan rijden met een Scalextric. 
Mijn streven was de snelle Scalextric Ford GT2003 van Edwin voor te blijven, een zware opgave! Met hulp van Steef bleek het een te zware opgave, Steef blokkeerde tijdens heat 1 deskundig met het brik waarmee hij de baan onveilig maakte mijn baan, en voor ingrijpen mogelijk was zat ik er bovenop! 
De schade leek beperkt, alleen wat glaswerk. Maar er rammelde iets en de auto bleek matig bestuurbaar. Heat 2 heb ik uitgereden, wanhopig draaiend aan de regelaar. 
Heat 3 blokkeerden de voorwielen definitief, einde wedstrijd! Snel de NSX pakken en proberen toch nog iets neer te zetten. Het bleek een kansloze opgave. In de 3e wedstrijd van de avond was er 1 rijder te weinig, en mijn NSX en regelaar waren inmiddels raceklaar. Meedoen dus! Natuurlijk loerden Steef en Edwin weer naar mijn auto, in een poging mijn wedstrijd te frustreren. En opnieuw lukte dat. 
Met zijn enorme grote handen hangend boven de baan om een andere gecrashte auto te verwijderen ramde Edwin een belangrijk onderdeel van het dak van mijn auto. De luchtinlaat. 
Kostbare grammen gewicht zijn dan verdwenen, de downforce is niet meer optimaal en de rondetijden zijn vervolgens langer dan nodig. Natuurlijk rijdt de NSX bij de top 10 mee, maar een overwinning is niet meer haalbaar. Heren, bedankt!
Komende zondag 2 maart 2008 is er een open dag bij MTRC. Geïnteresseerden zijn welkom! Voor adresgegevens en routebeschrijving, zie de site van MTRC links bij de links!
Er hangen immers 2 50x90 uitvergrotingen achter mijn bureau! Collega Harry, die hier niet genoemd wil worden, denkt dat de kunstenaar misschien Herbert Nouwens is, die vergelijkbare verroeste objecten in de regio heeft geplaatst. 
De gemeente noemt in haar uitingen wel 4 kunstenaars die objecten in onze wijk hebben gefabriceerd, maar wie wat heeft gemaakt staat er niet bij. Maar van de 4 heeft één een kunstwerk gemaakt dat luistert naar 'de kelk'. 
Het gaat dan om de inmiddels overleden kunstenaar Rudi van de Wint. Op internet zijn ook andere kunstwerken te vinden van Rudi, 
waarvan er 2 in de vorm van een kelk. 
(Hierboven 
het is dus DE KELK van Rudi van de Wint!
Hoe moet ik beginnen? Anonieme Peter, die sinds gisteren mijn nieuwe kamergenoot is en de schok daarvan nog niet volledig verwerkt heeft, had 2 AH-smurfen mee voor het grut. (Hierboven een brilsmurf die het grut om onduidelijke redenen Frank noemt...) En ja, dan komen verhalen boven borrelen! (Hieronder: de smurf die ook aan een collega doet denken, die hier uiteraard niet genoemd wil worden, met een BMI boven de 25 ivm de overdadig aanwezige spiermassa en niet door het zelf gefabriceerde baksel).
Natuurlijk wil anonieme Peter hier ook niet genoemd worden en ontkent hij ook van alles, maar zijn broer (wil hier niet genoemd worden!!) verzamelde ook van alles. 
Shell munten, voetbalplaatjes, Asterix poppetjes (in een verpakking met een kauwgumpje). Op onverklaarbare wijze zijn dit soort verzameldingetjes ook bij mij op zolder beland (ik ontken nog steeds alles),
waarschijnlijk herkennen de iets oudere jongeren die dit weblog bezoeken (en uiteraard het bezoek ontkennen) de rommel. 
Treinkaartjes uit een ver verleden, een Nederlandse Pravda, 
Artis boekjes uit de begintijd van de boekdrukkunst en een Efteling boekje uit de tijd dat het spookkasteel zelfs nog gebouwd moest worden (en de toegangsprijs was toen 7 gulden!!). Het Tita Tovenaar boek met de plaatjes van het Grobbemonster.
Gaat dit nu nog ergens heen? Ja, het veilig opbergen van spulletjes moet je doen nadat je deze gebruikt hebt. En niet tijdens het gebruik. Een scootercontactsleutel bewaren onder de afgesloten buddyzit kan handig zijn als je de reservesleutel bij je hebt, of als je thuis bent en de reservesleutel makkelijk kan pakken. In anders gevallen het is op z'n minst wel onhandig! 
Zo kon anonieme Peter vanmiddag tijdig ontsnappen aan mijn kletsverhalen voor een reddingsactie bij een supermarkt in O. Noodgedwongen heb ik nog een paar uur naar buiten gekeken en genoten van het nieuwe uitzicht waar ik jullie binnenkort enkele foto's ga tonen. Zei iemand hachelijk?
Dus ben ik vanmorgen langs de slagerij gereden. Een beetje iets van nostalgie, weet je nog, de keuken en de bijkeuken. De trap naar boven met een luik om de warmte beneden te houden. Met mijn broer Rob, zus Monique en met de neven Erik en Richard, die hier naar hun smaak veel te vaak niet genoemd worden, spelen met de autootjes (nu kostbare Dinky toys??). (Hieronder natuurlijk "Het dorp" door Wim Sonneveld)
De weilanden achter het huis waar het poephuis nog boven de sloot hing. Aan de voorkant ruimte voor fietsen, de weilanden van de bollenboer (Cor?) en rechts verderop de voetbalvelden van O (zeg maar de plaatselijke FC, OFC?!). De kinderen en aanhang werden opgetrommeld om het huis weer wit te schilderen, logeren in de soort overloop op de 1e verdieping en de koekjes gevuld met room. 
Nu zijn de weilanden van Cor vervangen door een filiaal van de Lidl, de weilanden achter het huis staan vol met een nieuwbouwwijk, links is het dorp doorsneden door een (inmiddels niet meer zo nieuwe) snelweg en de voetbalvelden van OFC zijn ook al jaren geleden verplaatst. Natuurlijk eindig ik dit, zoals gebruikelijk slaapverwekkend, epistel met de mededeling dat vandaag mijn broer Rob, die hier natuurlijk niet genoemd wil worden, jarig is! 
Rob, tot straks, en ja, ik lust best een stukje appeltaart! Ja, zelfs na het naar binnen werken van het cakeje van vanmorgen past een stukje appeltaart best binnen het Sonja B gebeuren?! Hachelijk!
De meeste werkwagons heeft Ad op zijn site staan, maar ik miste mijn exemplaar, de gesloten goederenwagon (zie foto hierboven). Om dit bericht nog boeiender te maken plaats ik hier ook een foto van een Re4/4. 
Ja, ik weet het, zoveel wetenswaardigheden op de maandagavond had ik eigenlijk voorzichtig moeten brengen, maar de oorzaak hiervan ligt bij Marco. Zaterdag de jarige job, vandaag doet hij zichzelf een Re4/4 kado. Met ribbeltjes op de zijkant! Dat moet dan deze lok zijn, dacht ik na het telefoongesprek met Marco. Een Re4/4.
De kenner onder de Frank-103weblogbezoekers roept meteen: heeeeee! Er is een Re4/4 I, een Re4/4 II, een Re4/4 III en een Re4/4 IV. Welke is dit?
heeft de Re4/4 V een andere naam gekregen, 
de Re 460 
Dat betekent dus 2 avonden dat jullie dit weblog niet hoeven te bezoeken. Zei iemand hachelijk?
Natuurlijk kreeg Marco een juiste hoeveelheid modelspoor toebehoren van het enige echte merk Märklin en een aantal James Bond tijdschriften met bijbehorende James Bond auto. 
De Marklin spulletjes bespaar ik jullie en die auto's kunnen jullie ongetwijfeld niet boeien (schaalmodellen van Engelse rommel), ik heb me beperkt tot een aantal fetenswaren. (Voor Renésmurf hieronder: dolle boel want de smurfen zijn 50 jaar geleden ontdekt!!)
Van Jacqueline kreeg ik te horen dat ze bij het kiezen van de hapjes gelet heeft op de fotogeniekheid van het gebeuren. 
Jaja, gekker moet het natuurlijk niet worden. Of toch wel? 
Zonder dat ik meteen roep Tizzun? wil ik wel van jullie horen wat het is. En daarbij is een auto natuurlijk fout, 
want dat stond een paar regels terug al vermeld. Maar wat is het voor auto?